robertsafarian.com

مسعود بهاری دوست و همکار ما بود در مجله “گزارش فیلم”. آشنایی من با او به به اصطلاح دوره دوّم “گزارش فیلم” باز می‌گشت. دوره‌ای که دفتر مجله در بلوار کشاورز نزدیک میدان ولی‌عصر بود. وقتی من کار در “گزارش فیلم” را شروع کردم، بهاری نبود. امّا از بچه‌های قدیمی‌تر مجله مرتب درباره‌اش می‌شنیدم. می‌دانستم کسالت داشته و به شهرشان رفته است. یک روز هم سروکله اش پیدا شد و با توجه به اینکه نزدیکی سنی هم داشتیم زود با هم دوست شدیم. امّا طرز فکرمان خیلی از هم دور بود و با هم جدال قلمی هم داشتیم درباره معنای نقد فیلم که اگر فرصتی شد آن را هم روی سایت خواهم گذاشت. جلسات ماهانه‌ای هم داشتیم با نویسندگان گزارش فیلم برای تماشای فیلم و بحث درباره آن‌ها که بهاری هم مدّتی می‌آمد و در این جلسات هم جرّوبحث زیاد بود.

مسعود بهاری (سمت راست) با اسماعیل میهن دوست

نمی‌دانم مسعود بهاری را به عنوان منتقد تا چه اندازه می‌توان جدّی گرفت. قرار است تعدادی از دوستانش مجموعه‌ای از نوشته‌های او را منتشر کنند. امیدوارم هرچه زودتر این کار را بکنند. امّا مسعود آدمی به یادماندنی بود. درباره‌اش یادداشت‌هایی نوشته شده است و در همه آن‌ها می‌توانی حضور شخصیتی متناقض و دوست‌داشتنی و صادق و حتی می‌توان گفت غیرعادی را ببینی. ما دوستانش در “گزارش فیلم” و دوستان دیگرش همه می‌دانستیم که مسعود از اعتیاد رنج می‌برد و این تضاد عجیبی داشت با آنچه او از انسان آرمانی خودش ترسیم می‌کرد. خبر مرگش بسیار تکان دهنده بود. صبحی در دفتر مجله نشسته بودیم و صحبت این بود که چرا مسعود دیر کرده که زنگ زدند و گفتند خودش را از بام ساختمان مسکونی‌شان به کوچه پرتاب کرده و جابه‌جا کشته شده است. دیگر از شوک خبر نمی‌گویم. کسی نبود که گریه نکند. شماره بعدی مجله (شماره ۱۲۵، پانزدهم اردیبهشت ۱۳۷۸)، صفحه پرده نقره‌ای، که بنیانگذارش بهاری بود، اختصاص یافت به یادداشت‌های بچه‌های تحریریه‌ مجله درباره او. یادداشت‌های ستایش‌آمیز، پر از احساس و درد، امّا در عین حال هر یک از بچه‌ها سعی کرده بود به دام کلیشه نیفتد. مسعود بهاری واقعی را ترسیم کند، با همه نیک و بدش، با همه تناقضاتش. این سه چهار صفحه برای من همیشه ارزشمند است. این‌ها نوشته‌هایی هستند که برای ستایش از یک انسان، نیازی ندیده‌اند تصویری کلیشه‌ای (یعنی دروغین) از او ترسیم کنند. یادداشت خودم و نوشته‌های کوتاه شاهین امین و منصور ضابطیان را از میان آن یادداشت‌ها انتخاب کرده‌ام و در اینجا می‌آورم. برای یادآوری خاطره مردی که چهارده سال پیش در صبحی بهاری به زندگی خود خاتمه داد و ما را به اندیشیدن به مرگ و زندگی برانگیخت. ادامه‌ی خواندن→